Üsteki fotoğraf üniversite yıllarında kulüp arkadaşlarımın düzenlediği bir seminer programından. Katılımcılar arasındayım. En öndeyim. Alttaki fotoğraf ise yine aynı salondan. Ancak bu sefer sahnede olan benim. Arada hemen hemen 10 yıl var. Seminer salonunda o koltuklarda otururken bir gün o sahnede olabilmeyi düşlerdim. Eğitimi çok sevdiğim için okula gelen tüm eğitmenleri ve konuşmacıları dinlemeye çalışırdım. Genelde arkadaşlarım dinleyici modda olurlardı. Ben ise notlar tutardım. Konuşmacı sahneye nasıl cıktı? Konuyu ilk nasıl açtı? farklı bir şey yapıyor mu? Dinleyicileri nasıl harekete geçiriyor? gibi soruları sorarak dinler ve notlar alırdım. Evde kendi halimde lavabodaki aynanın karşısında konuşmalar yapar ve sürekli olarak içerikler hazırlardım. Bugün sevdiğim işi yapıyorum. Keyif alıyorum. Tabii bu çok kolay olmadı. Daha önümde çok yol var. Öğrenme hayat boyu devam eden bir yaşam tarzı. Ben bu yolun Er’i olarak yolculuğuma devam ediyorum. Bazen soranlar oluyor. Nasıl ...
Eğitim vermenin aşkla bir ilgisi olmalı