Dile kolay! Son 2 yılımın neredeyse her aksamı bu binada geçti. Her sabah 05.00'da güne uyan. Gebze'den Güneşli 'ye git. Her gün akşama kadar ayakta eğitim ver. Sonra koştura koştura araç bul, servis kavgası yap. Derse ilk kısmını kaçırarak yetiş ve dersten çık. Sonra bilmem kaç araç değiştirerek Gebze' ye dön. Her gece 24.00'dan ve çoğu kez de 01.00'dan sonra eve gir. Ödevler, sunumlar, okunması gerekenler ve hali hazırda devam eden iş hayatı. Peki değdi mi? Değmek ne demek. Sonuna kadar değdi. Öncelikle en büyük hayallerimden birini gerçekleştirdim. Psikoloji bilimini okudum. Tam anlamıyla harika bir deneyimdi. Harika insanlarla tanıştım. Muhteşem hikayelere tanık oldum. Çok değerli paylaşımlar oldu. Birbirinden değerli hocalarım oldu. Öyle çok bilgiye açmışım ki anlatamam. Bazen öğrenme açlığı ile hocalarımı bunalttim. Hatta çoğu kez bu böyle oldu:) Kenarından geçme ihtimalimin olmadığı kitapları hocalarımın ve arkadaşlarımın tavsiyesiyle okudum. Değiştim...
Eğitim vermenin aşkla bir ilgisi olmalı