Eğitime ve Eğitmenliğe Dair Her Şey

Dile kolay! Son 2 yılımın neredeyse her aksamı bu binada geçti. Her sabah 05.00'da güne uyan. Gebze'den Güneşli 'ye git. Her gün akşama kadar ayakta eğitim ver. Sonra koştura koştura araç bul, servis kavgası yap. Derse ilk kısmını kaçırarak yetiş ve dersten çık. Sonra bilmem kaç araç değiştirerek Gebze' ye dön. Her gece 24.00'dan ve çoğu kez de 01.00'dan sonra eve gir. Ödevler, sunumlar, okunması gerekenler ve hali hazırda devam eden iş hayatı. Peki değdi mi? Değmek ne demek. Sonuna kadar değdi. Öncelikle en büyük hayallerimden birini gerçekleştirdim. Psikoloji bilimini okudum. Tam anlamıyla harika bir deneyimdi. Harika insanlarla tanıştım. Muhteşem hikayelere tanık oldum. Çok değerli paylaşımlar oldu. Birbirinden değerli hocalarım oldu. Öyle çok bilgiye açmışım ki anlatamam. Bazen öğrenme açlığı ile hocalarımı bunalttim. Hatta çoğu kez bu böyle oldu:) Kenarından geçme ihtimalimin olmadığı kitapları hocalarımın ve arkadaşlarımın tavsiyesiyle okudum. Değiştim...

Nihayetinde başlangıçta her şey sadece bir hayaldi.

Hedefler...

Çok yorulduğunda, Bıkkınlık hissettiğinde, Devam edemeyeceğim, artık olmayacak dediğinde, Hatırla! NEDEN BAŞLADIĞINI HATIRLA!

Korkusuz ol!

Çevren enerjini emen vampirlerle dolu olabilir. Hayallerini anlattığında sana neden olmayacağı hakkında seni ikna etmek için birbirleriyle yarışıyor olabilirler. Gayretlerini küçümserler, dalga geçerler ve hatta seni yolundan alıkoymaya çalışırlar. Neden benim çevrem böyle diye hayıflanma. Çünkü tarih, bir sey yapmaya çalışan insanları vazgecirmeye çalışan vampirlerin hikayeleriyle doludur. Sana bu noktada tek bir şey düşer. Onların yüzüne kocaman bir HAYIR! demek. HAYIR ben yolumdan dönmeyeceğim. HAYIR zamanımı alamayacaksınız. HAYIR bir işin olamayacağını düşünmeyeceğim. Ve EVET sonunda mutlaka istediğim hayata ulaşacağım. Gandhi'nin şu sözlerini unutma, “Önce seni görmezden gelirler, sonra sana gülerler, sonra seninle dövüşürler ve sonra sen kazanırsın.” www.salimtanriverdi.com

Pişman olunmayan bir hayat için... İnsanların yaşamlarının son iki haftasını gözlemleyen hemşire Avustralyalı Bronnie Ware en çok tartışılan pişmanlıkları kaydetti. Listenin tepesinde şu vardı: “Keşke başkalarının benden beklediği hayatı değil de kendime karşı dürüst olduğum bir hayatı yaşama cesaretim olsaydı.”

Çok yorgunsun,                                                                                             Her şey üzerine hiç olmadığı kadar geliyor. Sanki dünya bir olmuş ve seni sımsıkı köklerle bağlı olduğun topraktan sökmek istiyor değil mi? Korkuyorsun. Haklısın da… Koca bir çınar yıkıldığı zaman yer yerinden oynar biliyorsun çünkü. Belki de kendini bir gelincik çiçeği gibi hassas ve kırılgan hissediyorsun. Kim bilir… belki de öylesin. Her şey yolunda giderken ve tüm hayatın gayet huzurlu seyrederken bu sorunlar seni neden buldu ki? Dingin sularda manzarayı seyre dalmışken bu koca dalgalar da nereden çıktı? Hayatın kıyısından köşesinden dolaşıyordun kime zararın dokundu ki bunları hakettin öyle değil mi?  “Kendine ...

Üsteki fotoğraf üniversite yıllarında kulüp arkadaşlarımın düzenlediği bir seminer programından. Katılımcılar arasındayım. En öndeyim. Alttaki fotoğraf ise yine aynı salondan. Ancak bu sefer sahnede olan benim. Arada hemen hemen 10 yıl var. Seminer salonunda o koltuklarda otururken bir gün o sahnede olabilmeyi düşlerdim. Eğitimi çok sevdiğim için okula gelen tüm eğitmenleri ve konuşmacıları dinlemeye çalışırdım. Genelde arkadaşlarım dinleyici modda olurlardı. Ben ise notlar tutardım. Konuşmacı sahneye nasıl cıktı? Konuyu ilk nasıl açtı? farklı bir şey yapıyor mu? Dinleyicileri nasıl harekete geçiriyor? gibi soruları sorarak dinler ve notlar alırdım. Evde kendi halimde lavabodaki aynanın karşısında konuşmalar yapar ve sürekli olarak içerikler hazırlardım. Bugün sevdiğim işi yapıyorum. Keyif alıyorum. Tabii bu çok kolay olmadı. Daha önümde çok yol var. Öğrenme hayat boyu devam eden bir yaşam tarzı. Ben bu yolun Er’i olarak yolculuğuma devam ediyorum. Bazen soranlar oluyor. Nasıl ...