Eğitime ve Eğitmenliğe Dair Her Şey

İşlerim, yüksek lisans, eğitimler, sunumlar, yazılar, ödevler ve başka koşturmacalar içerisinde olduğum ve hayatımın hiçbir zaman diliminde olmadığı kadar yoğun olduğum bir dönemdeyim. Öyle yoğun ki sabahları evden 05.30’da çıkıp genellikle gece 23.00 civarı eve adımımı atabiliyorum. Günlerden bir akşam eve erken gidebildim. O gün akşam dersim yoktu. Eve erken gitmek demek kızıma ve eşime daha fazla vakit ayırabileceğim anlamına geliyordu. Akşam eve girdikten sonra yemek seansını, çay ve sohbet takip etti. Yalnız o akşam diğer akşamlardan farklı bir şey olduğunu fark etmem çok da uzun sürmedi. Kızımız Elif Sare epey yaramazlık yapıyordu. Ayrıca çocuk inatlaşmasının ne demek olduğunu anladığım bir akşam olmuştu. Şaşkındım ama durumu anlamıştım. Koşturma esnasında kızımı bir miktar belki de ihmal etmiştim. Ve belki de o dikkatleri üzerine çekmek için böyle bir yöntem geliştirmişti. İnsan bu gibi durumlarda ne yapacağını şaşırıyor bazen. Danışacak bir merci bir kaynak arıyorsunuz. Ben ...

Geçen hafta eşimle birlikte kızımız Elif Sare'nin stüdyo fotoğrafının çekilmesi için fotoğrafçıdan randevu aldık.Bizim haylaz evden çıkma zamanlarında yaramazlığın dozunu arttırır genelde :) Tabii hazırlanıp dışarıya çıkması oldukça güç oluyor bu haliyle. Eşim evdeki diğer işleri organize etmeye çalışırken bana, "Salim, Elif'in tırnaklarını keser misin?" diye seslendi. Aman Allah'ım! Benim en büyük kabusum o minik parmaklara bilmeden zarar verme ihtimalimdi. Tabi haliyle eşime " sen kessen daha iyi olur hayatım" dedim ama nafile. Eşim tırnak konusunda ısrarcı olunca ben de büyük bir tedirginlik içinde görevimi yapmaya çalıştım. Biraz uğraş, çokça stres, ter ve evet. Başarmıştım. Tuhaf olan şuydu: Kendimi çok iyi hissediyordum. Sanki kızımla aramızda başka bir görünmez bağ kurulmuştu. Farklı bir tecrübeydi benim için. Evet! sadece bir tırnak kesme olayından bahsediyorum :) Neden bugüne kadar Elif'le ilgili diğer konularda eşime daha çok yardımcı...

Çocuklarımız aslında bizlerin aynasıdır. Hayatlarında ilk olarak bizleri görür, bizden öğrenir ve bizleri taklit ederler. Eğer evladımıza böyle bir durum varsa anne ve baba olarak öncelikle kendimizdeki davranış problemlerine bir bakmamız gerekir. Diğer bir durumda ailenin baskıcı ve otoriter olmasıdır. Çocuklar cezadan kaçmak ve korunmak için böyle bir savunma mekanizması geliştirebilirler. Çözüm olarak yine öncelikle ebeveynlerin kendilerinden başlaması en doğru davranış olacaktır. Acaba biz de zorlandığımız anlarda yalan söylüyor muyuz? Bir diğer çözüm de çocuğumuzu olduğu gibi kabul etmeyi öğrenmemiz gerekir. Hayatında yaşayabileceği tüm olumlu ve olumsuz durumlarda onun yanında olduğumuzu hissetmesi gerekir. Diğer bir yöntemse, mükemmeliyetçi olmayı bırakmalı ve hayatın doğal akışı içerisinde hataların da olabileceğini çocuğumuza anlatabilmeliyiz.

Ev çok dağınık delireceğim. Misafirlere ne diyeceğim? Biliyorsunuz çocuk işte dağıtıyor kerata. Ne kadar toplasak da yetişemiyoruz. Sanırım çocuğu olan her ailenin dilinden dökülenler sıklıkla bu ve benzeri cümleler değil mi? Ev berbat olsun demiyorum ancak mükemmel ve kusursuz olmasına da gerek yok. Bırakın biraz dağınık kalsın. Ne derler düşüncesiyle yormayın kendinizi. Nihayetinde dağınık ev içinde yaşam olan evdir. Dağınık ama mutlu evleriniz olsun. Gerisi önemli değil.